Sjors en Lisa wilden een schuur. Daar begon dit verhaal. Of eigenlijk wilde Sjors een schuur. De bus van zijn bedrijf staat in de winter het liefst binnen, ‘zodat de boel niet bevriest’. Bij hun rijtjeswoning in Assendorp in Zwolle ging dat niet. Lisa: ‘Daarnaast wilden we graag terug naar een dorp of buitenaf.’ Sjors groeide op in Veessen, Lisa in Lemelerveld. De vragen kwamen op tafel: Wat hebben we nu? Wat willen we? Wat hebben we nodig? Kortom: als we een huis laten bouwen, wat moet het dan worden?
Funda-moe
Funda werd afgestruind, Sjors en Lisa bekeken huizen rondom Raalte. Ze boden één keer, maar werden niet uitgekozen. Veel vaker klonk het: ‘Dit is toch niet helemaal wat we willen.’ Sjors: ‘Op een gegeven moment word je Funda-moe.’ Lisa: ‘Over onze droom – nieuwbouw op een stuk grond buitenaf – zeiden we: die wordt nooit werkelijkheid.’ Sjors: ‘We hadden de hoop eigenlijk al opgegeven, totdat dit voorbij kwam.’ Sjors spreekt de woorden uit vanaf het terras achter de grote schuur waarin zijn bedrijfsbus warm en droog staat.
'We hadden de hoop eigenlijk al opgegeven, totdat dit voorbij kwam'
De rood-voor-rood stek waarop schuur én huis zijn gebouwd, zagen ze gewoon op Funda. Met de zin: ‘Op basis van gunning.’ Sjors en Lisa trokken de stoute schoenen aan en klopten aan bij de verkoper, een varkensboer verderop. Lisa: ‘Ik vond het spannend, omdat zoiets ook aanvallend kan overkomen.’ Sjors: ‘Er was veel interesse, maar niet iedereen ging langs bij de boer. De makelaar gaf ons toestemming. We deden op donderdagavond een bod en de maandag erop stonden we op zijn erf.’ Klop klop. Het eerste wat de boer zei: ‘Ik zet de koffie klaar, we weten wie jullie zijn.’ Sjors: ‘Het ijs was gebroken, we hebben een half uurtje gekletst.’
Van weiland naar woonplan
De deal werd beklonken waarna Sjors en Lisa de gelukkige eigenaren werden van… een stuk weiland. En dan? Lisa: ‘Er was een plan vanuit de gemeente. De plek van het huis en de schuur stonden min of meer vast.’ De wensen van het stel: geen grote woonkamer, liever een grote woonkeuken. Lisa: ‘We koken allebei graag.’ Sjors: ‘En ik wilde de trap niet in de hal, maar in de keuken. Als je beneden komt, wil je toch meteen naar de koelkast of het koffiezetapparaat?.’ Verder: drie slaapkamers en een grote badkamer. Lisa: ‘Boven hoeft het voor ons niet groot, je slaapt er vooral. Beneden is het belangrijkste.’
Lisa zocht het internet af naar aannemers in de buurt. Ze benaderde bijna iedereen, bij Mensink voelde het direct goed. Een van de redenen: de nauwe banden met Yellowlines. Lisa: ‘Je hoort weleens dat een samenwerking hapert wanneer ontwerp en bouw los zijn getrokken. De korte lijnen tussen Mensink en Yellowlines leken me wat dat betreft ideaal. Daarnaast spraken de projecten op de site van Yellowlines ons erg aan. Hun ontwerpen zijn vaak net even wat anders.’
Ontwerpen vanaf een blanco vel
Cataloguswoningen bekeken ze ook, maar ze wilden een huis dat precies bij hun past. Sjors: ‘Als je een cataloguswoning aanpast naar je smaak, betaal je voor elke aanpassing geld. 'Onder de streep ben je vaak niet eens voordeliger uit. Dan liever met een blanco vel beginnen, zoals Yellowlines altijd doet. In het ontwerpproces spatte de positiviteit er vanaf het eerste contact af. Dat werd later alleen nog maar meer.’
Gebinten moesten er sowieso komen, tussen cottage-stijl en landelijk-modern hadden ze nog niet gekozen. Sjors: ‘Joeri vroeg ons een moodboard te maken. Daarvoor zijn we hele zondagen met de motor op pad geweest om inspiratie op te doen. Daarna gingen we in gesprek met Joeri en Lars. Dat waren intense middagen, die gasten bleven maar gaan.’ Lisa: ‘De sfeer was al snel vertrouwd. We voelden ons vrij om alles te zeggen, ook als ik het niet eens was met Sjors.’
Knopen doorhakken
Twijfels waren er ook. Wel of geen vide, om maar eens wat te noemen. Sjors: ‘We waren er wel voorstander van, maar met een vide lever je boven vierkante meters in die je ook kan benutten voor bijvoorbeeld een grotere of zelfs extra slaapkamer. Uiteindelijk zijn we toch voor de ruimtelijkheid en het licht van een vide gegaan.’
Op de eerste schets van Yellowlines sloegen ze meteen aan. Lisa: ‘Alles van het moodboard zat erin, al moesten we het ook even laten bezinken. Het gekke is: uiteindelijk kan alles.’ Daarna begon het finetunen: de wc naar links, de wc naar rechts, rode cottage-stijl bakstenen, toch terug naar landelijk-modern. Het huis een kwartslag draaien? Nee, toch terug. Puzzelen, schaven en uiteindelijk knopen doorhakken. Want ja, die schop moet toch een keer in de grond.
Bijna een jaar later
En nu wonen ze er, bijna een jaar. Keuzes waar ze heel blij mee zijn? Lisa: ‘Eigenlijk wel heel veel. De indeling van de keuken. De zichtlijnen ook, je kan alle kanten opkijken.’ Sjors: ‘We hebben een schuifdeur tussen de woonkamer en de keuken, daar zijn we ook blij mee. Vooral met het oog op eventueel kinderen in de toekomst.’
Afgezien van een technisch euvel met het WTW-systeem zijn ze nog geen problemen tegengekomen. Of het moet de extra kamer zijn die nu ontbreekt. Lisa: ‘Ik mis hem nu nog niet, maar dat kan in de toekomst veranderen.’ Sjors: ‘In de categorie altijd-wat-te-wensen had ik misschien nog wel een kelder onder het huis gewild. We hebben nu alleen onder de trap opbergruimte. En een bijkeuken.’ Met schuldbewuste lach: ‘Oké, en die schuur dan.’ Lisa: ‘Eigenlijk is het gekkenwerk dat we hier nu wonen.’
