Nieuw bouwen, Henk en Angelique deden het al eens eerder. In 1996 betrokken ze de woning in klassieke boerderijstijl op het erf waar Henk jarenlang boer was. Koeien had hij, later varkens. Maar in 2014 ging de stekker uit het boerenbedrijf. Het bekende verhaal: veel wetten, veel regels, te weinig inkomsten. Henk: ‘Op een gegeven moment was ik er 24/7 druk mee. En steeds als ik dacht dat ik het op de rit had, moest ik me weer aanpassen. Op een gegeven moment was ik er zo klaar mee.’
De knoop doorhakken
Henk vond ander werk, de grote stallen en schuren kwamen leeg te staan. Een caravanstalling was een optie. Tot iemand de rood-voor-rood-regeling noemde: schuren slopen in ruil voor bouwkavels. Een interessante optie, maar ook, zo zou later blijken, een traject van de lange adem. Angelique, vanuit de keuken in hun nieuwe huis: ‘In eerste instantie was het plan om te creëren bouwkavels gewoon te verkopen en zelf in ons oude huis te blijven wonen. Maar iedere keer als we hier over het erf liepen, zeiden we tegen elkaar: dit is zo’n uniek plekje.’
'Je wilt je niet lekker maken met een droom die misschien niet haalbaar blijkt'
Henk en Angelique kregen het benauwd bij de gedachte dat anderen hier iets moois zouden bouwen. Henk: ‘Al lieten we het alternatief, zelf iets bouwen op deze plek, eerst niet toe. Je wilt je niet lekker maken met een droom die misschien niet haalbaar blijkt.’ Gaandeweg het proces bleek dat het toch kon. Het stel verkocht de boerderijwoning uit 1996 en ging zelf aan de slag met een van nieuwe kavels op het (inmiddels) voormalige agrarische erf.
Angelique zocht online naar een geschikte partner voor de realisatie. ‘We wilden graag een kleinschalig bouwbedrijf dat bovendien begreep wat een rood-voor-rood-traject inhoudt. Via Google kwam ik bij Mensink terecht. Het verhaal dat zij van oorsprong ook een agrarische achtergrond hadden, sprak ons meteen aan. Voor het ontwerp verwezen ze ons door naar Yellowlines. Het eerste gesprek met ontwerper Joeri klikte direct ontzettend goed. Je moet ergens het juiste gevoel bij hebben, net als bij een sollicitatiegesprek.’
Ontwerpen binnen kaders
Blanco was het schetspapier waarmee ze aan de slag gingen niet. Vanuit de landschapsontwikkelaar en de gemeente lagen er al duidelijke kaders voor het erf. Er moest een zogeheten 'schuurwoning' worden gebouwd die qua uitstraling een eenheid vormde met de rest van de bebouwing op het erf. Omdat Angelique en Henk zelf mee hadden gewerkt aan die plannen, sprak het beeld hen vanzelfsprekend aan. ‘Ja, natuurlijk. Want als we in ons oude huis waren gebleven, hadden we er naar moeten kijken.’
Henk had aanvankelijk een traditioneel beeld in zijn hoofd voor de architectuur. ‘Ik zag van die grote, hoge deuren voor me aan de zijkant, zoals je die bij oude boerderijen ziet. Dat had ik zelf ook een beetje uitgetekend. Maar Joeri was niet heel enthousiast. Hij en Marten hebben toen nagedacht samen. De conclusie: zo'n klassiek element op een modern huis oogt al snel te gemaakt of gezocht. Ze kwamen in plaats daarvan met het idee om de achtergevel te voorzien van een markant punt-accent met veel glas. Toen we die schets zagen, waren we meteen om.’
Zichtlijnen en het ontbijtbordje
Hoewel ze allebei nog vitaal zijn, moest het huis volledig levensloopbestendig worden. Angelique: ‘Een slaapkamer en badkamer op de begane grond was een harde eis. Mocht er ooit wat gebeuren en beland je in een rolstoel, dan wil je hier niet weg moeten omdat je de trap niet meer op kunt.’ Ook werd er geleerd van de vorige woning uit '96. Angelique: ‘Daar zat het toilet in de badkamer, dat vonden we achteraf niet fijn. Nu is het apart. En de bijkeuken moest écht ruim worden. Als ik de was niet meer boven kan ophangen, wil ik geen droogrek in de woonkamer hebben staan.’
Ontwerper Joeri voegde er een flinke dosis ruimtelijkheid aan toe, onder meer door een vide te tekenen waarin robuuste, eikenhouten gebinten de hoofdrol spelen. Angelique: ‘Die lopen boven door in de slaapkamer en de badkamer. We krijgen er ontzettend veel complimenten over. Ook de doorkijk vanaf de voordeur was Joeri’s idee: als je de voordeur opendoet, kijk je door de stalen binnendeuren direct dwars door het huis heen, zo het weiland in.’
Zelf stuurde het stel nog wel bij op de positie van de overkapping. Henk: ‘Die stond eerst aan de andere kant ingetekend, maar wij wilden hem direct aan de keuken hebben. Als het nu mooi weer is, schuif je de deur open, pak je je ontbijtbordje of je kopje koffie van het aanrecht en zit je binnen twee stappen buiten. Als je eerst de hele kamer door moet lopen, is de drempel veel groter.’
Een half jaar later
Inmiddels wonen Henk en Angelique sinds december in hun nieuwe huis – precies een week voor de kerst gingen ze over. Het afscheid van hun oude gezinswoning, waar de kinderen zijn geboren en getogen, viel hen mee. Angelique: ‘Ik had verwacht dat ik er meer moeite mee zou hebben. Onze kinderen zijn in het oude huis geboren. Maar de grond is hetzelfde, dat scheelt veel.’
'Je moet het verleden een beetje los durven laten'
Dat er nu, ruim tien onrustige jaren na het besluit om te stoppen met boeren, een prachtig modern huis staat op de grond waar hij vroeger zwoegde tussen de varkens, stemt ook Henk dankbaar. ‘We zijn inmiddels in een compleet nieuwe fase van ons leven aanbeland, maar nog steeds op onze vertrouwde plek. Ik ben blij dat dat mogelijk was.’ Zijn belangrijkste advies aan boeren die overwegen te stoppen is dan ook: oriënteer je breed. Henk: ‘Je moet het verleden een beetje los durven laten. Als je openstaat voor transformatie, is er meer mogelijk dan je denkt.’
