Frank en Herma verhuisden vijftien jaar geleden naar ‘een prachtige plek in Zwolle’. Toen ze er kwamen wonen waren ze met z’n tweeën, inmiddels hebben ze drie ‘hele mooie zonen’ van 13, 12 en 10. Boven zijn drie slaapkamers, dat is er een te weinig. En zo begon dit verhaal. Frank: ‘We wilden iedereen een eigen plekje geven.’ Herma: ‘Ons denkproces daarover is versneld in de corona-tijd, toen we thuis gingen werken. Frank werkte op de slaapkamer van onze jongste.’
Het ontwerp verdween in de la
Mogelijkheden op de vlizozolder werden verkend. Een uitbouw kwam ook ter sprake, maar Frank en Herma waren te zeer gehecht aan hun tuin om ruimte op te geven. Hun gedachten liepen dood. Herma: ‘We kwamen niet verder, er zaten te veel haken en ogen aan’. Frank: ‘Ik heb jarenlang zelf tekeningetjes lopen maken, zonder enige kennis. Om vervolgens te beseffen: we moeten dit goed aanpakken.’ Met een blanco vel stapten ze uiteindelijk naar Yellowlines.
De wens werd gedeeld, het budget vastgesteld. Frank: ‘Onze insteek was om te gaan verbouwen en die verbouwing met eigen middelen te betalen. We hebben het nu over ruim drie jaar geleden.’ De gesprekken leidden tot een schetsontwerp voor een uitbouw, maar dat ontwerp verdween in de la. Herma: ‘Het plan was mooi, maar het bedrag onderaan de streep overschreed ruim wat wij in ons hoofd hadden. Dat was geen leuk moment. Het was de tijd waarin bouwkosten door het dak gingen als gevolg van de corona-crisis. Toen besloten we om verder te kijken.’
Nu gaan we het ook goed doen
Frank en Herma oriënteerden zich op de woningmarkt, verhuizen werd ineens een optie. Er volgden zelfs meerdere bezichtigingen. Tot ze op zeker moment tot de conclusie kwamen: een ander huis brengt ook niet wat we willen. Het ontwerp in de la had hen niet losgelaten. Daarom klopten ze weer aan bij Joeri en gingen verder waar ze waren gebleven. Frank, breeduit lachend: ‘En zo ontstond een plan dat ons budget nog verder overschreed. Door onze zoektocht naar een ander huis beseften we ineens wat voor moois we op onze eigen plek konden realiseren. Dat mag dan ook iets kosten. We hakten de knoop door en zijn er vol overgave voor gegaan. We zeiden tegen elkaar: ‘Nu gaan we het ook goed doen.’
'Het voelt alsof het nooit anders is geweest'
Het uiteindelijke ontwerp – met een uitbouw die plaats biedt aan een slaapkamer, badkamer en tuin- annex werkkamer – zie je hier. Herma, terwijl ze rondkijkt in de ruimte: ‘Het voelt alsof het nooit anders is geweest, de aanbouw is mooi geïntegreerd in de bestaande woning.’ Frank: ‘De jongens hebben nu boven hun eigen plek om tot rust te komen. Het naar bed gaan ‘s avonds is voor iedereen een stuk relaxter geworden. En wij hebben nu een plek om met z’n tweeën te zijn.’
Gaat het zo mooi worden als op de plaatjes?
De knoop doorhakken en groen licht geven voor een compromisloos plan was uiteindelijk niet moeilijk. Herma: ‘Anders wordt je ingehaald door de tijd en zijn je kinderen het huis uit. Door onze zoektocht wisten we: dit moet het dan ook worden.’ Frank: ‘Maar het was wel een avontuur. Ik heb wel gedacht: gaat het zo mooi worden als het op die plaatjes staat? Wat kan er allemaal wel niet misgaan?’
Herma: ‘Wat ik bij de start van het ontwerpproces wel moeilijk vond: snappen welke keuzes je eigenlijk maakt. Over welke stenen of welke deur hebben we het hier? Wat ons daarbij enorm hielp is de rol van interieurontwerper Sindy. Zij heeft een totaalbeeld gemaakt van het ontwerp, daardoor konden we die keuzes makkelijker maken.’ Frank: ‘Soms ging het wel duizelen, maar gelukkig werden we er doorheen gevoerd.’
Dat hebben we juist niet gedaan
Wat ze iedere dag nog een goede beslissing vinden: de aluminium kozijnen van de tuinkamer, de grote tegels die van de hal doorlopen naar de werkkamer en naar buiten, de lichtkoepel in de veranda, de smalle platte stenen, de tussendeuren. Herma: ‘We zijn met al onze keuzes heel blij.’ Frank: ‘Eigenlijk klopt alles precies.’
'Dat is een fijne, toffe beslissing geweest'
‘Op financiële gronden overwogen we dingen uit het ontwerp weg te laten,’ gaat hij verder, ‘maar dat hebben we uiteindelijk juist niet gedaan. Dat is een fijne, toffe beslissing geweest.’ Om een voorbeeld te geven: aan de buitenkant zitten houten panelen. Die zou je kunnen weglaten. ‘Maar door ze niet weg te laten, ziet het eruit als een heel nieuw stuk en daarmee ook bijna als een nieuw huis. Het klopt.’ Herma: ‘Het enige wat we hebben geschrapt is een lichtkoepel in het garage-deel. Maar ook dat is een goede beslissing geweest.’ Ze lachen.
Te gelukkig voor kritiek
De lach is schuldbewust. Want het plan voor deze rubriek was om opdrachtgevers alle ruimte te geven om ook kritische noten te plaatsen. Zo van: nu we er wonen hadden we zus of zo toch liever anders gedaan. Bij Frank en Herma is het voor dergelijke kanttekeningen nog te vroeg. Daarvoor zijn ze nog te gelukkig met wat het geworden is. We zullen het ze over een paar maanden nog eens vragen.
