Te groot, te weinig groen
Twintig jaar woonden Anton en Angeline in een ruime, vrijstaande woning in Diepenveen: zes slaapkamers, twee badkamers – een perfect gezinshuis voor hun gezin met drie kinderen. Maar toen de kinderen het huis uit waren, voelde het al snel te groot. ‘En Anton wilde meer groen om zich heen,’ vertelt Angeline, ‘met het oog op onze toekomst.’ Hij knikt: ‘In onze vorige tuin moesten we leibomen planten voor een beetje privacy.'
Ze gingen op zoek, bekeken verschillende huizen in Diepenveen en zelfs in de ecowijk in Olst. Zonder succes. Tot Anton zag dat de inschrijving voor de laatste fase van een nieuwbouwplan in Diepenveen geopend was. Hij deed een gooi en bemachtigde een gewilde kavel aan de rand van het plan, met uitzicht op het achterliggende landschap.
Een vakantiehuis als thuis
Angeline en Anton zijn vrije mensen. Met hun camper gaan ze op pad zonder bestemming: ’s ochtends weten ze niet waar ze ’s avonds slapen. ‘Als er groen is en als er gewandeld kan worden, is het goed,’ zegt Angeline. Toen het kopen van een bestaand huis niet lukte, zeiden ze tegen elkaar: ‘Misschien moeten we een vakantiehuis kopen in het groen.’ Toen ze de kavel bemachtigden, werd dat: ‘Misschien kunnen we van ons huis een vakantiehuis maken.’
Dat was dan ook de wens die ze neerlegden bij Joeri, ontwerper bij Yellowlines: een vakantiehuis voor twee, met ruimte om te werken, een tuinkamer en vooral vrijheid en groen. Ze namen het boekje van Yellowlines, In 8 stappen naar een huis dat past bij jou, als leidraad. In een PowerPoint presenteerden ze hun wensen, geïnspireerd op de vragen uit het boekje.
'Binnen de vrijheid van buiten ervaren, dat is het doel'
Ze wilden bijvoorbeeld geen prominente televisie in de woonkamer, wel een plek om gezellig te zitten. Angeline: ‘Binnen de vrijheid van buiten ervaren, dat is het doel. Dat zie je hier terug in de openheid, de ramen, en vooral de zichtlijn op het groen.’ Het beeld van een tuinkamer met de Volkskrant en een cappuccino zagen ze letterlijk terug in de eerste schets die Joeri bij het stel neerlegde. De buitenkant van de woning is bekleed met houten planken, waardoor het huis ook in het beeld ondergeschikt is aan het achterliggende landschap.
Keuzes, keuzes, keuzes
Bouwen betekent keuzes maken, en niet alle keuzes zijn makkelijk. Anton: ‘Wel of geen vide was een van de eerste grote discussies. We zagen bij anderen hoe mooi een vide kan zijn, maar is het handig? We hebben het gedaan en geen spijt. Een vide geeft ruimte en licht, en we gebruiken de bovenverdieping nu veel meer dan we dachten. Vooral ‘s avonds is het een heerlijk plekje. Met de tip van Sindy, interieurontwerper bij Yellowlines, om het bovenliggende dak akoestisch te behandelen zijn we nog iedere dag blij.’
Om de vide goed uit te laten komen en de kamers ‘net iets meer lucht’ te geven besloten Anton en Angeline om de woning ten opzichte van de eerste schets met een meter te verlengen. Angeline: ‘Dat kostte 30.000 euro extra. Het is wat, hè? Maar we zijn blij met die keuze.’
Schoonheidsfoutjes zijn er ook. Anton lacht: ‘We hebben overal ingebouwde screens, maar niet in de badkamer, terwijl de zon daar pal op staat. We hebben er nu maar een schaduwdoek opgehangen. Een zijdeur had achteraf beter naar buiten kunnen draaien, met het oog op de plaatsing van lamellen. Het zijn van die kleine dingen.’
Geen showroomhuis
Voor de inrichting namen ze zoveel mogelijk meubels en spullen uit hun oude huis mee. ‘We wilden geen showroomhuis,’ benadrukt Angeline. ‘Ik vind VT Wonen mooi, maar zo’n huis kan net zo goed van de buren zijn. Naast het keukenblok staat bijvoorbeeld een oude kast, daar bewaren we ons servies. Maar zo’n kast heeft wel een muur nodig om tegenaan te staan. De keuze om meubels mee te nemen heeft zo ook invloed op het ontwerp gehad.’
Wat betreft de kleuren kozen ze voor rustige tinten, met hier en daar een eyecatcher. Angeline: ‘Zie bijvoorbeeld het confetti-behang in de wc boven of het kleurrijke wandkleed met Aziatische invloeden, geïnspireerd op onze reizen.’ De muren zijn verder geschilderd in kleuren uit het Rijksmuseum-palet van Sikkens. ‘Die passen perfect bij onze smaak.’
Biologische beplanting
In de tuin kozen Anton en Angeline voor inheemse, biologische beplanting en een wadi voor wateropvang. De tuin lieten ze overigens vrijwel meteen aanleggen. De steigers waren nog niet eens afgebroken toen de hovenier aan de slag ging. Daardoor hebben ze als een van de weinigen in de wijk nu al een begroeide buitenruimte. Anton: ‘We raden het iedereen aan.’
'Het is een intensief proces, maar nu zijn we vooral trots'
‘Mensen zeggen weleens: een huis bouwen kost je een jaar van je leven,’ vertelt Angeline tot slot. ‘Je moet zoveel keuzes maken, zoveel dingen regelen.’ Anton: ‘Het is een intensief proces, maar nu zijn we vooral trots. We genieten elke dag van ons huis.’ Angeline: ‘Als we ’s ochtends wakker worden en door het raam kijken, zien we de paarden in de wei grazen. En in de winter, als de bomen kaal zijn, zien we ze gewoon voorbij draven. Magisch.’
